Derleme makalesinde tabloyu, çalışmalar arasında aynı özellikleri, kategorileri veya kesin değerleri yan yana karşılaştırmak gerektiğinde; şekli ise eğilimleri, süreçleri, ardışıklıkları veya kavramsal ilişkileri hızlıca görünür kılmak gerektiğinde kullanın. Aynı kanıt kümesi hem ayrıntı doğrulaması hem de örüntü yorumlaması gerektiriyorsa tablo ve şekil birlikte kullanılabilir; ancak her birinin ayrı bir analitik görevi olmalı ve düzyazı görseli tekrarlamak yerine bulgunun anlamını açıklamalıdır.
Kanıt sentezinde tablo mu, şekil mi?
Seçimi görsel tercihten çok, okuyucunun kanıt üzerinde yapacağı bilgi görevi belirler.
Tablo
Şekil
Tablo + şekil
Sentez görevi, hizalanmış ayrıntıların kesin karşılaştırmasını veya belirli değerlerin tek tek okunmasını gerektirdiğinde bir tablo kullanın; okuyucunun eğilimleri, örüntüleri, süreçleri veya ilişkileri algılaması gerektiğinde bir şekil kullanın.
Karma durumlarda, analitik iddia hangi temsil biçiminin kanıtı taşıması gerektiğini belirler.
Hiçbir biçim doğası gereği üstün değildir çünkü her biri farklı bir bilgi görevini destekler.
Aşağıdaki karşılaştırma, kanıtın bilgi özelliğini uygun bir biçimle ilişkilendirmek için beş ortak ölçüt uygular: amaç, veri yoğunluğu, kesinlik, örüntü görünürlüğü ve yorumlama yükü.
| Ölçüt | Tablo | Şekil |
|---|---|---|
| Amaç | Hizalanmış karşılaştırmayı ve belirli ayrıntıların bulunup doğrulanmasını destekler. | Eğilimlerin, örüntülerin, süreçlerin veya ilişkilerin tanınmasını destekler. |
| Veri yoğunluğu | Okuyucuların tek tek hücreleri incelemesi gerektiğinde tekrarlanan özellikleri barındırır. | Analitik iddia, her bir değeri tek tek okumaktan ziyade genel bir yapılandırmayla ilgili olduğunda kanıtı yoğunlaştırır. |
| Kesinlik | Doğrudan doğrulama için kesin değerleri ve kategorik ayrıntıları korur. | Kesin değerleri tek tek okumak ikincil olduğunda göreceli konumu, yönü, sırayı veya ilişkiyi vurgular. |
| Örüntü görünürlüğü | Okuyucuların satırlar veya sütunlar arasındaki girdileri karşılaştırarak bir örüntü çıkarmasını gerektirir. | Grafiksel olarak temsil edilebildiğinde bir örüntüyü veya ilişkiyi doğrudan algılanabilir kılar. |
| Yorumlama yükü | Bir ilişkiyi birden çok girdiden çıkarmak gerektiğinde karşılaştırma görevini okuyucuya yükler. | Analitik iddia genel bir örüntüyle ilgili olduğunda tek tek girdileri tarama ihtiyacını azaltır, ancak grafiksel ilişkinin kendisinin yorumlanmasını gerektirir. |
Örneğin, aynı incelenen çalışmalar, analitik iddia çalışmalar arasındaki kesin değerlerin kontrol edilmesine bağlı olduğunda bir tabloyu, ancak iddia bu değerlerin birlikte oluşturduğu yön veya örüntüyle ilgili olduğunda bir şekli haklı çıkarabilir.
Analitik iddia, hangi temsil biçiminin sentez görevine uygun olduğunu belirler.
Eşlik eden illüstrasyon, karşılaştırma ölçütlerini tekrarlamadan, kesin ayrıntıların tek tek okunması ile genel bir kanıt ilişkisinin tanınması arasındaki farkı gösterir.
Tablolar, okuyucuların kesin ayrıntıları incelemesi veya aynı özelliklerin çalışmalar arasında karşılaştırmasını yapması gerektiğinde en kullanışlıdır.
Tekrarlanan özellikleri satır ve sütunlarda hizalayarak tablolar kesinliği korur ve çalışma özellikleri, yöntemler, bulgular ve kesin değerlerdeki farklılıkların doğrulanmasını kolaylaştırır.
Ana bilgi görevi kesin ayrıntıları çıkarmak yerine bir eğilim veya ilişkiyi algılamak olduğunda bir şekil tercih edilir.
Açıklamalı örnek, genel çalışma satırlarının ve küçük bir dizi tekrarlanan özellik sütununun, gerçek çalışma bulgularını sunmadan hizalanmış karşılaştırmayı ve kesin ayrıntı aramayı nasıl desteklediğini gösterir.
Tablo sunumu, karşılaştırılabilir alanlar incelenen çalışmalar arasında tekrarladığında ve okuyucuların belirli bilgileri bulması veya doğrulaması gerektiğinde özellikle kullanışlıdır.
Tabloyu destekleyen koşullar şunları içerir:
Şekiller, okuyucunun yalnızca hizalanmış ayrıntılardan kavraması daha zor olan eğilimleri, süreçleri veya kavramsal ilişkileri algılaması gerektiğinde kullanışlıdır.
Örüntüleri, ardışıklıkları ve yapılar arasındaki bağlantıları görünür kılarken, temsil edilen her ilişkinin yorumu incelenen kanıtların desteklediği düzeyle sınırlı kalır.
Bu üç şekil işlevi farklı bilgi görevlerini destekler:
Temsil edilen ilişki, incelenen kanıtlara kadar izlenebilir kalmalıdır.
Gözlemlenen bir ilişki ilişki olarak kalmalı; bir ardışıklık veya kavramsal bağlantı, kanıtlar bu yorumu desteklemedikçe nedensel bir ilişki olarak gösterilmemelidir.
Bir kanıt sentezi tablosu, çıkarılan her ayrıntı yerine, dahil edilen çalışmalar arasında tutarlı bir şekilde uygulanabilen çalışma özellikleri kullanılarak, inceleme sorusu ve karşılaştırma amacı etrafında tasarlanmalıdır.
Her çalışma bir satırı kaplarken, sütunlar kaydedilen değerleri veya durumları senteze katkıda bulunan karşılaştırılabilir alanları temsil eder.
Tabloyu oluşturmadan önce, seçilen alanların inceleme sorusuna bağlı kalması ve anlamlı benzerlikleri, farklılıkları veya boşlukları ortaya çıkarabilmesi için kanıtları düzenleyin.
Temel karşılaştırılabilir alanlar çalışmalar arasında karşılaştırmayı desteklemeli, incelemeye özgü alanlar ise yalnızca analitik amaca doğrudan katkıda bulunduklarında dahil edilmelidir.
Tabloyu sırayla oluşturun; bu, her kararın tutarlı bir çalışmalar arası karşılaştırmayı desteklemesini sağlar.
Daha fazla ayrıntı eklemeden önce her aşamada amacı ve alan mantığını doğrulayın.
Ortaya çıkan tablo, her çalışma, seçilen özellik, kaydedilen değer veya durum ve çalışmalar arası çıkarım arasındaki ilişkiyi görünür kılmalıdır.
Bir sentez tablosu, karşılaştırılabilir alanları, çıkarılan bilgileri basitçe arşivlemek yerine bulguların yorumlanmasını desteklediğinde analitik olarak kullanışlıdır.
Çalışmalar arasında tutarlı bir şekilde yorumlanamayan alanlar, inceleme sorusunu desteklemediklerinde nitelenmeli, yeniden tanımlanmalı veya çıkarılmalıdır.
Eşlik eden görsel, evrensel bir tablo yapısı dayatmadan, düzenlenmiş çalışma kanıtlarından hizalanmış özelliklere ve yorumlanabilir bir çalışmalar arası karşılaştırmaya geçişi göstermektedir.
Bir sentez tablosundaki çalışma tanımlayıcıları, her çalışmayı tanımlar ve incelemeye katkısını yorumlamak için karşılaştırılabilir alanlar sağlar.
Temel tanımlayıcılar genellikle yazar ve yıl veya eşdeğer bir kaynak tanımlayıcısı aracılığıyla çalışma kimliğini, çalışma amacını veya araştırma sorusunu, yöntemleri veya tasarımı ve temel bulguları içerir.
Tutarlı tanımlayıcılar, okuyucuların çalışmaları ayırt etmesine ve her çalışmanın neyi incelediğini, nasıl yürütüldüğünü ve ne bulduğunu karşılaştırmasına yardımcı olur.
Açıklamalı görsel, bu temel tanımlayıcıları ve analitik işlevlerini etiketler; aynı alanların her inceleme için geçerli olduğunu ima etmez.
Temel ve koşullu sentez tablosu alanları
Ayrıntı düzeyi, kapsamlı bibliyografik arşivlemeye dönüşmeden karşılaştırma için tutarlı kalmalıdır. Her alanın sentezde açık bir analitik işlevi olmalıdır.
Derlemeye özgü özellikler, yalnızca inceleme sorusunu yanıtlamaya yardımcı olduklarında veya anlamlı bir çalışmalar arası örüntüyü ortaya çıkardıklarında eklenmelidir.
Aday bir özellik, mevcut çalışma değeri, durumu veya kategorisi, temaların, bağlamın veya bulguların yorumunu değiştiren bir karşılaştırmayı mümkün kıldığında senteze katkıda bulunur.
Net bir analitik amacı olmayan bir özellik, sentezi iyileştirmeden betimleyici ayrıntı ekler.
Aday özellikleri, alaka düzeyinden yorumlayıcı değere doğru sırayla değerlendirin.
Bir sütunu eklemeye değer kılan dört ölçüt
Derlemeye özgü özelliklerin kullanışlılığı, inceleme sorusuna, çalışmalar arasında mevcut olan bilgiye ve bu bilginin karşılaştırılabilir ve tutarlı kalıp kalmadığına bağlıdır.
Bir özellik ilgili olabilir ancak çalışmalar uyumsuz kategoriler veya ayrıntı düzeyleri bildirdiğinde çalışmalar arası karşılaştırma için hâlâ uygun olmayabilir.
Tersine, tutarlı bir şekilde bildirilen bir bağlam veya bulgu kategorisi, varyasyonu kanıtlar arasında bir örüntüyü ayırt ettiğinde yorumlayıcı değer katabilir.
Örneğin, bulguları ilgili ortamlar arasında ayıran bir bağlam alanı yoruma katkıda bulunabilirken, karşılaştırmayı değiştirmeyen betimleyici bir ayrıntı zorunlu değildir.
Bir sentez şekli, tercih edilen bir görsel stille değil, kanıtlarla desteklenen bir sentezlenmiş ilişki veya kanıt örüntüsüyle başlamalıdır.
Analitik iddia, şeklin hangi yapıları, kategorileri, aşamaları, bağlantıları veya ardışıklığı temsil etmesi gerektiğini belirlemelidir.
Çalışmaları sentezledikten sonra, yalnızca incelenen kanıtlarla desteklenen ilişkileri şekle aktarın.
Görsel biçim, bir ilişkiyi desteklenmeyen bir nedensel iddiaya dönüştürmeden sentezi netleştirmelidir.
Şekli, iddia seçiminden doğrulamaya doğru doğrusal bir sırayla oluşturun.
Her adım, analitik iddia, kanıt örüntüsü ve yorumlayıcı çıkarım arasındaki bağlantıyı korumalıdır.
Şekil oluşturma sırası
Analitik olarak savunulabilir bir şekil, temsil edilen her ilişkiyi incelenen kanıtlara kadar izlenebilir kılar ve ilgili sınırlamaları uygun niteleme yoluyla netleştirir.
Sadeleştirme, yalnızca kanıt örüntüsünü koruduğunda ve belirsizliği, ilişkiyi veya ardışıklığı daha güçlü bir iddiaya dönüştürmediğinde kullanışlıdır.
Yapılar arasındaki bağlantılar, desteklenmeyen bir mekanizma önermek yerine mevcut destek düzeyini yansıtmalıdır.
Doğrulama, şeklin sentez iddiasını sadık bir şekilde ve kanıtların izin verdiğinden daha güçlü olmayacak şekilde ilettiğini kontrol ederek süreci tamamlar.
Şeklin açıklayacağı ilişki, herhangi bir görsel kodlama başlamadan önce açıkça ifade edilmelidir.
İlgili yapıları, kategorileri, aşamaları veya değişkenleri belirleyin, ardından incelenen kanıtların desteklediği örüntüyü, süreci veya ilişkiyi ifade edin.
İlişki ifadesi, iddianın bir ilişki, ardışıklık, karşıtlık veya kavramsal önerme olup olmadığını belirtmelidir; böylece görsel temsil, kanıtların haklı çıkardığından daha güçlü bir bağlantı ima etmez.
İddia türü, görselin izin verilen yüklem gücünü belirler
Bir şekildeki her etiket ve bağlantı, incelenen kanıtlarla desteklenen terminolojiyi ve ilişki gücünü korumalıdır.
Etiketler, lejant öğeleri ve kategoriler sentezde kullanılan kavramlarla eşleşmeli; dekoratif yeniden adlandırma veya tutarsız terminoloji getirmemelidir.
Oklar ve çizgiler yalnızca belirtilen ilişkiyi temsil etmeli; birimler, gruplar ve aşamalar yorumla ilgili oldukları yerde açıkça belirtilmelidir.
Görsel bir ipucu, bir ilişkiyi, farkı veya ardışıklığı kanıtların desteklediğinin ötesine taşımamalıdır.
Şekli yayımlamadan önce tutarlılık kontrolü
Tablolar ve şekiller yapılandırılmış görsel kanıtları taşımalı, anlatı metni ise bu kanıtların yoruma ve analitik argümana nasıl katkıda bulunduğunu açıklamalıdır.
Bir tablo, okuyucuların incelemesi gerekebilecek kesin ayrıntıları tutabilir; bir şekil ise bir örüntü veya ilişkinin algılanmasını kolaylaştırabilir.
Düzyazı daha sonra bu ayrıntıların veya örüntülerin önemini, onları tekrarlamak yerine açıklamalıdır.
Görsel ile anlatının iş bölümü
Tablo, kesin ve karşılaştırılabilir ayrıntıları; şekil ise örüntü, süreç veya ilişkiyi görünür kılar.
Tablo veya şekle, ilgili analitik noktanın kurulduğu yerde atıfta bulunun; yalnızca görselin sayfadaki konumunu işaret etmeyin.
Görselde zaten bulunan ayrıntıları tekrar etmek yerine, hangi benzerlik, farklılık veya örüntünün inceleme sorusu için önemli olduğunu açıklayın.
Görsellerin makaledeki genel konumu makale metnini yapılandırmak ile ilgilidir; bölüm içindeki yerel işlevleri ise çevredeki analizi desteklemek, akışı kesmemektir. Etkili bütünleştirme tamamlayıcılığa dayanır, tekrara değil.
Bir tablo veya şekle, anlatı metninde, görsel kanıtın belirli bir analitik iddiayı desteklediği yerde atıfta bulunulmalıdır; yalnızca görselin göründüğü yerde değil.
Atıf, dikkati karşılaştırma, örüntü veya ilişki için gereken kanıta yönlendirmeli ve analitik amacını netleştirmelidir.
Bir tablo atfı, karşılaştırmayla ilgili kesin ayrıntılara odaklanabilirken, bir şekil atfı argümana katkıda bulunan bir örüntüyü vurgulayabilir.
Çevreleyen cümle, görsel kanıtı geliştirilmekte olan yoruma bağlamalıdır.
Yönlendirme ile analitik atıf arasındaki fark
Yalnızca yönlendirme
Tabloya bakın.
Okuyucuya konumu söyler, ancak kanıtın neden önemli olduğunu veya hangi karşılaştırmanın izlenmesi gerektiğini açıklamaz.
Analitik atıf
Tablo, incelenen çalışmalar arasında bu karşılaştırmayla ilgili farklılıkları vurgulamaktadır.
Veya bir şekil için: Şekil, bu yorumu destekleyen yinelenen örüntüyü gösterir.
Atfı, belirlenen kanıtın analitik argümanı nasıl ilerlettiğini açıklayan yorum izlemelidir.
Düzyazı, görsel bir örüntünün ne anlama geldiğini açıklamalı, tablo veya şekilde halihazırda görünen her değeri veya etiketi yeniden üretmemelidir.
Yorum, gözlemlenen örüntüyü kanıt temeline bağlayarak ve analitik argümanla ilgisini açıklayarak sentez ekler.
Düzyazı, kanıtlar arasında yakınsama, ıraksama veya bir ilişki belirleyebilir, ancak ifade, çıkarımı etkileyen herhangi bir sınırlamayı veya belirsizliği korumalıdır.
Kesin değerlerin yalnızca bu yorumu desteklemek için gerekli olduğunda tekrarlanması gerekir.
Gözlemlenen örüntüyle başlayın, ardından anlamını ifade etmeden önce onu destekleyen kanıtı belirleyin.
Çalışmalar arasındaki yakınsama, ilgili bulgular yeterince karşılaştırılabilir olduğunda tutarlılığı gösterebilirken, ıraksama bulgulardaki, bağlamdaki, yöntemlerdeki veya niteleme gerektiren diğer koşullardaki farklılıkları yansıtabilir.
Kanıtlar arasında görünen bir ilişki, bu mevcut destek düzeyi olduğunda, nedensel bir iddiaya dönüştürülmek yerine bir ilişki olarak tanımlanabilir.
Yorum, bu nedenle çıkarımı değiştiren herhangi bir sınırlamayı veya belirsizliği ifade etmeli ve ardından nitelenmiş anlamı incelemenin analitik argümanına bağlamalıdır.
Görsel tekrar yerine analitik sentez
Zayıf açıklama
Birkaç çalışmanın şeklin aynı bölümünde birlikte göründüğünü söylemek, okuyucunun zaten görebildiği düzeni tekrar eder.
Analitik yorum
Gösterilen yakınsamanın paylaşılan bir örüntüyle tutarlı olduğunu açıklar; çıkarımı sınırlayan bağlamsal veya yöntemsel farklılıkları korur ve bu nitelenmiş anlamı analitik argümana bağlar.
Aynı ayrım, yerel örüntü ve kanıt temeli kurulduktan sonra derleme makalesi örneklerinde de uygulanabilir. Yorumun bilgi kazancı, görselde zaten görüleni tekrarlamak yerine örüntünün anlamını ve sınırlarını açıklamasından gelir.
Her tablo ve şekil, derlemedeki amaçlanan rolü için gerekli, açık ve yeterince kendi başına anlaşılır olmalıdır.
Gerekli bir görsel, inceleme sorusuyla ilgili olarak anlama, karşılaştırma veya sentezi iyileştirerek analitik değer katar.
Açık bir görsel, okunabilir etiketler ve tutarlı terminoloji ile doğru içerik sunarken, kendi başına anlaşılır bir görsel, anlamının anlaşılması için uygun olduğu yerde yeterli başlık, açıklama, etiketleme veya diğer bağlamı sağlar.
Görselin kaldırılması anlama, karşılaştırma veya sentezi azaltmıyorsa, gerekli olup olmadığını tekrar değerlendirin.
Görsel kalite, nicelik, estetik veya karmaşıklıktan ziyade analitik değere ve doğru yoruma bağlıdır.
Aşağıdaki kontroller, her görselin inceleme sorusuyla uyumlu olup olmadığını, içeriğini doğru bir şekilde iletip iletmediğini, yorumlanabilir kalıp kalmadığını ve düzyazı ile gereksiz tekrardan kaçınıp kaçınmadığını değerlendirir.
Başarısız bir kontrol, belirli bir revizyona veya görselin belirgin bir değer katmadığı durumlarda kaldırılmasına yol açmalıdır.
Yayımlamadan önce son kontrol
